१

पाठलाग ...

ती अधूनमधून कवितेला
लाईक करत असते;
मनातल्या मनात झुरत असते.
कॉल हल्ली मिस्ड कॉल होत असतो.
तिचा फोटोजेनिक फेस
फोटोत हसत असतो
डोळ्यांत असंख्य वेदनांना तरंगत ठेवत,
सारंकाही दिसतं;
आतल्याआत मीही तुटत असतो
अगदी तुटलेल्या दोऱ्यातून
पतंग धावत सुटतो सैरावैरा
अगदी तसा.

पण, बोललो होतो तुला :
"नको जाऊस, मला सोडून
दूरवर कुठे कुठे नाही."

मी पाठलाग करत होतो
वेड्यासारखा, फकिरासारखा;
पार बावरून गेलो होतो
कैक मैलांपर्यंत
तुझ्या त्या ट्रँव्हल्समागे गाडीने;
नंतर तसाच धावत सुटलो होतो सुसाट;
पण तुझ्या वेगापुढे
माझा वेग मंदावला.
तू थेट जाऊन पोहचली,
यानने कुण्यातरी ग्रहावर.

मी बोललो होतो
तू हात सोडताना :
"पुन्हा कधीही हा हात
पुढे नाही येणार."
ती म्हणाली, "अनेक हात असतील
माझ्या अवतीभवती;
मग तुझ्या हाताची काय आवश्यकता?"
मी तिथेच संपलो होतो
तुझ्यासाठी कायमचा.

ती हल्ली म्हणे ह्या पोकळीतून
त्या पोकळीत फिरत आहे;
क्रमशः प्रवीण - वन, प्रवीण - टू
अशी नवीन नावे
मोठमोठ्या दगडांना, ग्रहांना देत.

कुणी अभिनंदन करण्यास
हात पुढे केला तर
ती सरळ 'नमस्कार' करते;
अन् दाटल्या डोळ्यांतून
अश्रूंसह हसत असते
अगदी मोनालिसासारखी...!

- प्रवीण बाबूलाल हटकर, अकोला