एक नावडती कविता

"नाममात्र "

एकाचे दोन
दोनाचे चार
चाराचे आठ
आठाचे … असे कित्तेक तरी करत राहिलो …
झुरत राहिलो ,
तळमळ राहिरो ,
करपत राहिलो …
बैलाला हि लाजवेल ,
एवढे राबराब राबत राहिलो …
येत सुखांची होळी करून …
मोठ मोठ्या सुखांच्या मागे मागे …
चालत राहिलो , धावत राहिलो,
हव्या त्या मार्गाने ,भविष्याच्या वेधाने …
सुसाट बेभान होऊन  वेगात राहिलो …
काळाच्याही पुढे पुढे …
अफाट संपत्ती , विराट प्रस्त
असे काही मिळविले …
अख्या जगाच्या मी चर्चेत राहिलो …
मग ,
हे काय ?
थांब !!
थांब ना …
ऐक ना … किती हवे…. सांग ना …
येणारया अखेरचा श्वासा …
ऐक ना !!
अजून तर मला बरचस जगायचं ...
तरुणपण बायको मुले अरे  …
हे म्हातारपण कधी आले …
हे देवा …
जीवन तर जगायचंच अन "मी" नाममात्र राहिलो ….

-प्रवीण बाबूलाल हटकर